Geplaatst in Mama-nieuws

Op Stap!

Toen ik zwanger was van Yara kon ik me soms zo druk maken over hoe ik alles moest doen met een baby. Ik heb zelf geen auto en we wonen ook niet heel dicht bij het winkelcentrum in de buurt. Wat heb ik me suf gepiekerd en dat werd nog veel erger toen ik zwanger was van Elèna. Boodschappen doen, naar de stad, babyzwemmen..,ik kon er eigenlijk niet meer aan denken zonder meteen in de stress te raken. Een zwangerschapskwaal of terecht?

 IMG_3684Net nadat Yara was geboren gingen we de herfst- en wintermaanden in. Daar zag ik best tegenop. We wonen in een wijk met veel water, dus het waait ook altijd best wel hard. Daarbij zijn het niet de meest droge maanden, en met dat in het vooruitzicht zag ik het dus echt niet zo zitten om een paar keer per week een wandeling van 15 minuten (enkele reis!) naar de supermarkt te maken. In die eerste maanden, als je net moeder bent, is je dagritme nergens te vinden. Voedingen zijn op verschillende tijden, en net als je denkt wat regelmaat te hebben gevonden, komt je baby op het idee dat het weleens leuk zou zijn om het anders te doen. Ik moet toegeven, die eerste maanden, daar had ik me terecht druk over gemaakt. Ik kwam nauwelijks de deur uit. Vooral met dat vieze weer zat ik vaak binnen. In het weekend hadden we er vaak geen tijd voor, omdat we dan bij onze ‘ver weg wonende’ familie te vinden waren. Nog steeds trouwens. Op de regenachtige en winderige dagen deed Lukas dus na zijn werk de boodschappen, maar ook hier was ik niet zo’n fan van aangezien we dan altijd laat aten. Ik probeerde dus zoveel mogelijk tussen de buien door boodschappen te doen, maar de kou en de wind vielen me toch altijd weer erg tegen. Ik heb het toen een tijdje geprobeerd op de fiets, met Yara in de draagzak. Maar dat fietsen na een bevalling anders is dan daarvoor, had ik een beetje onderschat. Daarbij had Yara reflux en vond zij nooit de rust om in een draagzak te gaan slapen. Toch hadden we elke keer op één of andere manier gewoon weer eten in huis. Toen Yara een half jaar was kwam ik erachter dat ik me eigenlijk meer druk maakte over het feit dat mijn leven zo op mijn kop was gezet. Ik kon niets meer doen zoals ik dat daarvoor deed. Naar de stad gaan was nu een daguitje geworden. Met de kinderwagen de bus in, 15 minuten zenuwpezen over of ze zou gaan huilen of niet ,en dan snel weer aan de wandel, want dan was ze tenminste stil. Het alles moeten plannen tussen de voedingen en slaapjes door vond ik af en toe best wel lastig. Toch moest ik het maar eens gaan accepteren. Gelukkig werden de dagen mooier toen Yara 6 maanden was, en daarmee ook gemakkelijker! Ze kon zitten en het wandelen met de wandelwagen was al veel gezelliger geworden. Nu kon ze eindelijk wat zien. Ook was ik als een kind zo blij toen ik in juni 2014 eindelijk weer kon fietsen. Boodschappen doen hoefde niet meer lopend met de wagen, al was het maar omdat ze nu in de winkelwagen kon. Ineens was ik veel mobieler en kon ik makkelijker overal naartoe. Met Yara in het voorzitje op de fiets en de buggy achterop in de buggydrager ging ik naar babyzwemmen, consultatiebureau, supermarkt, de eendjes, de stad…Eindelijk had ik weer een manier gevonden om samen met Yara erop uit te gaan. Maar toen, de zomer ging voorbij en ik was zwanger van Elèna. Hoe moest ik die koude, winderige maanden doorkomen met twee kleine hummeltjes. Ik troostte mezelf met het feit dat Elèna hoogstwaarschijnlijk in januari geboren zou worden en we dus snel weer de mooie maanden in zouden gaan. Dit beeld moest ik plots wat bijstellen toen Elèna eind november 2014 deze wereld al wilde zien. Met het feit dat zij ruim 5 weken te vroeg was geboren waren alle andere zorgen niet meer belangrijk. Als het maar goed met ons kleinste hummeltje zou gaan en zoveel mogelijk bij haar konden zijn. Het bizarre was dat we een dag voor haar geboorte nog een buggypod hebben opgehaald bij mensen thuis via marktplaats. Een buggypod is eigenlijk een soort zijspan voor aan het de kinderwagen. We hadden weleens nagedacht over een duowagen, maar ik ben zo gek van de wagen die we hebben, dat ik dat zonde vond. Daarbij hadden we het geld er niet voor. Het stelde me ergens toch gerust dat we de buggypod al in huis hadden, dan kon ik in ieder geval met de beide meisjes gaan wandelen tegen die tijd. Yara kon namelijk nog niet lopen en voor een buggyboard was ze net nog iets te klein. Na bijna 3 weken ziekenhuis was ik enigszins teleurgesteld toen bleek dat de buggypod niet op onze wagen paste. Gelukkig was ik de fase van piekeren en ‘het moeten accepteren van ‘een baby bepaalt je dagritme’ dit keer al snel voorbij, en vond zo een andere oplossing om toch naar buiten te kunnen. In tegenstelling tot Yara is Elèna wél een perfecte draagbaby en zo kon ik met Yara in de wandelwagen en Elèna in de draagzak prima naar buiten. Het naar de supermarkt en stad gaan laat ik sinds de geboorte van Elèna over aan de dagen dat Yara bij de gastouder is. Toch na drie maanden elke dag een hummeltje in de draagzak begonnen mijn schouders wel een beetje zeer te doen. Daarbij kon ik niet makkelijk bukken met haar op m’n buik en voelde het ook vaker wat onhandig met Yara erbij. Lukas bekeek of er niet toch een mogelijkheid was om de buggpyod aan onze wagen te bevestigen. En ja, gelukkig! Na wat moeite was het dan toch gelukt! Wat was ik blij. We IMG_3713kochten ook meteen een nieuwere tweedehands versie van de maxicosi, die met onze adapters nu ook eindelijk op de wagen past. De ideale oplossing voor ons, want nu hoeft die reiswieg ook nooit meer mee de auto in. We zaten altijd zo volgepakt, dat het altijd wel leek alsof we op vakantie gingen voor een hele week.. (Niet dat dat nu soms niet meer zo is, want die luiers, doekjes, eten, drinken en noem zo maar op nemen ook heel wat ruimte in.., maar dat even terzijde). Boodschappen doen en met de bus naar de stad, dat gaat nog steeds niet met twee kids, maar even naar buiten om te wandelen of een dagje op stap is geen probleem meer.En zelfs als je ergens bent waar je niet doorheen kan met een duowagen, is dat met de buggypod geen probleem. Je klapt hem namelijk even in, gaat door de deur en klapt hem weer uit. Ideaal! En als ik alleen met Elèna ben? Dan klik ik de buggypod van de wagen af, en heb ik weer een enkele kinderwagen. Maar dat de uitstapjes geen probleem meer zijn, heeft vooral te maken met een stukje geestelijke verandering. Verandering in mijn denken; het accepteren van het leven als moeder zijnde. Ik probeer de dingen nu juist als een uitdaging te zien, niet meer als een probleem. Dit geeft zoveel rust, maar vooral heel veel geluk! Toch blijft een grote wens van mij om een bakfiets te hebben, want voor de wat langere afstanden mis ik weleens het hebben van een auto. Het lijkt me heerlijk om de kids in die bak te kunnen zetten, overal naar toe te kunnen fietsen en ook nog eens boodschappen of een buggy mee te kunnen nemen. Nog even sparen én verhuizen, en dan gaat ook deze wens (hopelijk dit jaar nog!) in vervulling!

Advertenties

Een gedachte over “Op Stap!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s