Geplaatst in Algemeen, Open dagboek

Zij moesten terug – AZCverhalen #2

In 2010 was ik voor het laatst op het AZC. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid. Ik zou de kids en ouders waar ik band mee had gekregen, nooit meer zien. En het ergste, hun toekomst was onzeker. Zouden de kinderen in Nederland kunnen opgroeien, of toch niet? Nooit zou ik het te weten komen. Totdat…

Drie jaar later, mei 2013. Ik was afgestudeerd, getrouwd en zwanger van onze oudste dochter Yara. Ik zie op televisie een preview van de documentaire serie ‘Uitgezet’ langskomen. Het heeft mijn aandacht, ik heb immers drie jaar lang met asielkinderen gewerkt. Mijn enthousiasme slaat om in ongeloof als ik zie dat de serie onder andere om Milad & Sonya en Marianna & Erikyan gaat. Ik kende ze alle vier. Drie van hen heb ik van dichtbij meegemaakt. Ik heb ze begeleid en geobserveerd in het asielzoekerscentrum. Alle drie zo anders.

Milad & Sonya, broer en zus. Milad kende ik vooral van de projecten van Stichting de Vrolijkheid waar ik bij ondersteunde. Sonya heb ik als pedagogisch medewerker in de klas begeleid en geobserveerd. Zij was toen een jaar of 7. Het was een zeer pienter meisje. Ze leerde snel, maar was ook vaak afgeleid. Ik vond het moeilijk om contact met haar te krijgen. Als ik zie wat ze vertelt tijdens de documentaire, dan word ik zo verdrietig. Zij zat vol met angst en vragen. Zoveel onzekerheid over hun status. De rechter had bepaald dat ze terug moesten naar Afghanistan en hier bereidde het gezin zich ook op voor. Uiteindelijk, na lange tijd in onzekerheid te hebben gezeten, besloot de rechter dat ze tóch in Nederland mochten blijven. Gelukkig, maar wat zijn zij getraumatiseerd.

Erikyan en Marianna, ook broer en zus. Marianna was altijd vrolijk. Een creatief en ondernemend meisje. Ze kwam dan ook altijd trouw naar mijn kinderclub en de projecten van Stichting de Vrolijkheid. Ze genoot ervan. En ze was ook zo zorgzaam naar haar broertje. Haar moeder nodigde me eens uit om op de koffie te komen. Ik schrok toen ik hun kamer binnenkwam, zo klein voor een gezin bestaande uit 4 personen. Ze vertelde dat de kinderen achter het gordijn -dat midden in de kamer hing- sliepen, zodat zij en haar man ’s avonds nog even wat privacy hadden samen. Ik voelde me schuldig. Ze had heerlijke Armeense koffie voor me gezet met heerlijke dadels als lekkernij! Het was vreselijk wat ze vertelde en ik kon -behalve meeleven- niets voor ze doen. Frustrerend. In de serie wordt duidelijk dat het hele gezin is uitgezet en zelfs zijn gescheiden van hun vader/man. Het maakt me boos. Die kinderen, zo onschuldig. Waarom?

DSC_0332
Marianna tijdens een Sinterklaasfeest op het AZC

Ik heb de documentaire serie nauw gevolgd en kon mijn tranen niet bedwingen. De vraag ‘waarom’ komt steeds weer bij me terug. Waarom moesten deze mensen terug? Waarom gaan we zo met mensen om? Waarom worden deze mensen van elkaar gescheiden? Waarom moeten zij -terwijl zij al zo getraumatiseerd zijn- zo lang in onzekerheid zitten? Waarom bekommerd niemand zich om hen als zij terug zijn in land van herkomst? Waarom zijn we zo hard? WAAROM?

Machteloosheid is wat ik voel. Ik heb er niet de juiste woorden voor. Ik ben dankbaar dat ik destijds iets voor deze kinderen heb kunnen betekenen en hoop met heel mijn hart dat het goed met ze gaat!

Wil jij het verhaal van deze kinderen horen? In aflevering 2 “Bange Kinderen” vertellen onder andere Sonya en Milad hun verhaal en in aflevering 4 “Rechteloze Kinderen” Marianna en Erikyan. Natuurlijk kun je ook de hele documentaire serie ‘Uitgezet’ bekijken!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s